تفسير : اهل ايمان تسليم ظلم نمىشوند ! اين آيات ادامه بحثى است كه در آيات گذشته در باره پاداش الهى نسبت به مؤمنان متوكل آمده بود . به اين ترتيب كه بعد از وصف ايمان و توكل كه هر دو جنبه قلبى دارد به هفت قسمت از « برنامه‌هاى عملى آنها » چه در جنبه نفى ، چه در جنبه اثبات ، چه از نظر فردى ، و چه اجتماعى ، چه مادى و چه معنوى ، اشاره مىكند ، برنامه اى كه بيانگر اركان يك جامعه سالم با حكومت صالح و قدرتمند است . جالب اينكه اين آيات ظاهرا در مكه نازل شده است ، در آن روزى كه هنوز جامعه اسلامى شكل نگرفته بود ، و حكومت اسلامى وجود نداشت ولى اين آيات نشان مىدهد كه از همان روز ، بينش صحيح اسلامى در اين زمينه‌ها توسط اين آيات به مسلمانان داده مىشد ، چرا كه آنها در دوران مكه تحت آموزش پيگير و مستمر پيامبر ص به منظور آمادگى براى ساختن جامعه آينده اسلامى قرار داشتند . نخستين وصف را از پاكسازى شروع مىكند ، مىفرمايد : « پاداش الهى و آنچه نزد خدا است براى كسانى بهتر و پايدارتر است كه از گناهان بزرگ و اعمال زشت و ننگين اجتناب مىورزند » ( * ( وَالَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الإِثْمِ وَالْفَواحِشَ ) * ) ( 1 ) . « كبائر » جمع « كبيره » به معنى گناهان بزرگ است ، اما اينكه معيار

--> ( 1 ) « الذين يجتنبون » به اعتقاد غالب مفسرين عطف بر « للذين آمنوا » در آيه قبل مىباشد ، هر چند بعضى احتمال داده‌اند مبتدايى است كه خبر آن محذوف شده ( و در تقدير چنين است و الذين يجتنبون . . . لهم مثل ذلك من الثواب ) ولى معنى اول مناسبتر به نظر مىرسد .